فصل هشتم تعيين شايستگى كاركنان

تحليل ملاك‏هاى مذكور

اين ملاك‏ها، مربوط به ارزيابى هنگام عمل هستند كه بيش‏تر در زمان گزينش، قابل
كشف نيستند، بلكه با ورود فرد به عرصه خدمت و اشتغال به كار بروز مى‏كنند. تشخيص وجود
آن‏ها در فرد و نيز ميزان آن‏ها تعيين كننده موفقيت در كار است و نقش به سزايى در تعيين
شايستگى كارگزار يا كارگر دارند. هر شيوه‏اى كه براى ارزيابى عملكرد اتخاذ شود، بايد درجه
صفات فوق را به‏خوبى مشخص كند، بلكه بهترين شيوه ارزيابى، آن است كه با شفافيت
بيش‏ترى به اين معيارها دست يابد.

در حقيقت، شفافيت هر چه بيش‏تر اين ملاك‏ها خود معيارى براى محك خوردن شيوه
ارزيابى خواهد بود؛ يعنى اگر پرسيده شود كه از ميان شيوه‏هاى شناخته شده ارزيابى عملكرد،
در دنياى امروز، كدام يك بهتر و دقيق‏تر است، پاسخ اين است كه هر روشى كه بيان‏گر
ملاك‏هاى فوق به شكل روشن‏تر باشد.

نكته درخور توجه اين است كه معيارهاى ياد شده، از قرآن، رسول خدا(ص) و
اميرالمؤمنين(ع) نقل شده است كه در واقع، از ناحيه سه مديريت رحمانى و نبوى و علوى
طرح گرديده است. بنابراين، با چهار چوب‏هاى اين تحقيق، تناسب كامل دارند. البته تك تك
اين ملاك‏ها به توضيح و تحليل نياز ندارد؛ به ويژه برخى از آن‏ها كه قياس‏هايشان
همراهشان است.

در مجموع اگر مديرى آينده‏نگر باشد و درعين حال، خيال پرداز و آرزوگرا نباشد، بلكه اهل
نظم و تدبير بوده، كارها را در فرصت مناسب انجام دهد، بيش از آن‏كه سخن بگويد و گزارشى
عمل كند، مرد اقدام باشد، چنين فردى، عمل و حاصل كار او تبليغ او است، نه سخنان زيبا و
آمارهاى متنوع او كه معلوم نيست تا چه اندازه، بهره‏مند از واقعيت است. اگر مديرى تنبل و
سست اراده نباشد، بلكه جدى و با نشاط باشد، راه‏كار را بداند و تشخيص دهد، قدر لحظه‏ها را
بداند، به طور كلى انسانى شايسته ارزيابى مى‏شود كه قابليت ترفيع و اهليت هر مسؤوليت و