فصل پنجم فرآيند برنامه ‏ريزى نيروى انسانى

بسيارى ديگر كه از راه رضاع يا نكاح، با رسول خدا(ص) خويشاوند شده بودند.[1]

در بحث قبل(الف) ادله نفى خويش‏گرايى به معناى فوق بيان شد.

نكته: خويشاوندان يك مدير، به علت شناخته شده بودن، قاعدتاً قابل اعتمادتر هستند و
گزينش آسان‏ترى دارند؛ ولى به علت آفات خطرناك خويش‏گرايى نمى‏توان امتيازى براى
آنان قائل شد. البته در قرآن كريم، در داستان حضرت موسى(ع) آمده است كه (و اجعل لى
وزيراً من اهلى. هارون اخى. اشدد به ازرى) ؛[2] يعنى وزيرى از خاندانم براى من قرار ده،
برادرم هارون را، با او پشتم را محكم كن.

اين انتخاب به معناى خاندان‏گرايى و خويشاوندگرايى نيست، بلكه به علت ويژگى‏ها و
صلاحيت‏هاى هارون است كه در آيه‏اى ديگر، به اين امر تصريح مى‏شود: «برادرم، هارون
زبانى فصيح‏تر از من دارد. او را همراه من بفرست تا ياور من باشد و مرا تصديق كند. مى‏ترسم
مرا تكذيب كنند. فرمود: به زودى بازوان تو را به وسيله برادرت محكم مى‏كنيم».[3]

تنها اهل و خاندان بودن، امتيازآور نيست: «نوح به پروردگارش عرض كرد: پروردگارا!
پسرم از خاندان و اهل من است وعده تو در باره نجات خاندانم حق است و تو از همه حكم
كنندگان برترى. فرمود: اى نوح! او از اهل و خاندان تو نيست، او فرد ناشايسته‏اى است. پس
آن‏چه از آن آگاه نيستى، از من مخواه. من به تو اندرز مى‏دهم كه از جاهلان نباشى».[4] بر اين
اساس، براى اهليت و اهل بودن، ملاك‏هاى توانايى و صلاحيت لازم است. در صورت وجود
اين ملاك‏ها در هر يك از خاندان، او نيز مانند ديگران خواهد بود. (اين ملاك‏ها در مباحث
انتخاب و انتصاب بررسى خواهد شد). خداوند در قرآن مى‏فرمايد: «به خاطر آوريد هنگامى را
كه خداوند، ابراهيم را با وسايل گوناگونى آزمود و او به‏خوبى از عهده اين آزمايش‏ها برآمد.
خداوند به او فرمود: من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم. عرض كرد: از دودمان من نيز
امامانى قرار بده. خداوند فرمود: پيمان من به ستم‏كاران نمى‏رسد (و تنها آن دسته از فرزندان

(1). فروغ ابديت، ج‏1، ص‏421؛ ج‏2، ص‏321.

(2). طه، آيه 29 - 31.

(3). قصص، آيه 34.

(4). هود، آيه 45 - 46.